Vredespaleis

VredespaleisOndanks de warmte staat koning Willem-Alexander in vol ornaat langs de route waar marcherende soldaten passeren vanwege veteranendag. Een stoet van militaire afdelingen komt voorbij, onder begeleiding van fanfarekorpsen en een enkele keer doedelzakken. Met veel kabaal komt de luchtmacht over met oude en nieuwe vliegtuigen.
Netjes blijven alle afdelingen gescheiden, herkenbaar aan hun uniformen en hoofddeksels.

veteranendag
zoveel idealen
groeten de koning

Daar tussendoor lopen de toeristen ietwat verloren rond, niet bedacht op de wegversperringen die her en der zijn opgeworpen. Ze zijn zich vaak niet bewust dat de koning op fotografieafstand staat.

Verderop bij het Vredespaleis, voortgekomen uit een conferentie over vrede en ontwapening, is het stil, erg stil. Het is niet mogelijk om het gebouw vandaag te bezoeken. Op dagen dat dit wel kan moet je via detectiepoortjes naar binnen en mag je het alleen bezoeken onder begeleiding.

Vredespaleis –
toeristen, overal vandaan
eten er een ijsje

Wat zou het mooi zijn als het hier drukker zou zijn. Dat hier machthebbers overleg hebben over vrede en ontwapening – het oorspronkelijke idee. En niet pas achteraf hier voor een arbitragecommissie moeten verschijnen vanwege oorlogsmisdaden. Als dat kan, zou de stoet die jaarlijks voorbij de koning marcheert telkens kleiner worden, wat me een mooi doel lijkt voor een instituut met de naam “Vredespaleis”.

De afbeelding is uit: Zwerftochten door ons land – Zuid-Holland

Los Angeles

Dagelijks fiets ik door het park achter ons huis, waar eeuwenoude bomen staan. Er staat ook een boom die ieder jaar met grote blauwe kelkbloemen bloeit.

uitheemse boom
op zijn kromgegroeide stam
groeit inheems mos

Tijdens onze vakantie in Los Angeles worden we door iemand rondgereden die ons de stad laat zien. Ineens zie ik op het trottoir “onze” boom staan, rijkelijk voorzien van bloemen.

walk of fame –
alleen oog hebben voor de boom
in bloei

Wanneer ik onze gids naar de boom vraag, verteld hij dat we geluk hebben dat hij in bloei staat. Los Angeles is een zeer droge stad, waar in het voorjaar en in de zomer nauwelijks regen valt. Meestal bloeit de boom wat later in het jaar.
Maar in de week voor wij aankwamen in de stad heeft het ongeveer tien minuten geregend. Zijn buurman was zelfs in zijn onderbroek de straat op gerend om de regen te kunnen voelen.

Blauwkapel

Het kerkje is oud, erg oud. De hoge eiken langszij, die hoger zijn dan de klokkentoren, lijken het te willen beschermen tegen de eeuwen die nog komen.

eeuwenoud kerkje –
in de eiken rondom
processierupsen

Degene die het rond het jaar 1550 liet bouwen als familiekapel liet het houten plafond blauw schilderen – de kleur van Maria, waardoor het onder de boeren die er ook ter kerke gingen algauw “de blauwe kapel” ging heten.
Hierdoor kreeg het kleine vestingsstadje en fort langs de Hollandse waterlinie de naam Blauwkapel.

Het dorpje ligt onopgemerkt bij de afrit Utrecht-Noord. Uit de auto zie je een paar bomen, meer niet. In het dorpje is het stil, er rijden nauwelijks auto’s. De paar die je ziet op de doodlopende weg zijn van de bewoners.

onze trouwkerk –
uit de klokkentoren
steekt nestmateriaal

De afbeelding is uit: Mijn Land – Utrecht

Sterrenhemel

Ook vanavond sluit ik weer alle deuren achter ons huis af. Zoals altijd kijk ik ook even naar de sterren zoals ik al van jongs af aan doe.

Ik herinner me dat ik als klein kind al in de vensterbank van mijn slaapkamer klom om daar naar de sterren te kijken en weg te dromen. Je kon, net als bij de tekenvellen met genummerde puntjes, lijnen trekken tussen de sterren en op deze manier bedacht ik mijn eigen sterrenbeelden.

Dit kijken naar de sterren was afgelopen nadat een buurvrouw me op een avond had gezien in de vensterbank en het bij mijn moeder had gemeld, die me vanaf dat moment op heldere nachten controleerde.

jongenskamer
het behang met sterrenbeelden
gloeit na in het donker