Het kleine

Ouder worden gaat vanzelf, hoor je wel eens, maar iedereen weet dat alles minder wordt. ’s Morgens duurt het langer voor je lichaam doet wat je van hem verlangt en omdat je verleden voortdurend groeit wordt het steeds lastiger om uit al die herinneringen iets terug te vinden onder al het stof. In mijn geval, met twee aandoeningen die me flink in de weg zitten is de fysieke teloorgang al begonnen rond mijn vijfenveertigste.

Je leert er ook van. Bijvoorbeeld dat een groots meeslepend leven niet nodig is om een fijn leven te hebben, sterker nog, dat jezelf willen bewijzen je alleen maar in de weg zit. Hoe goed begrijp ik nu mijn moeder met MS, als ze het had over een dag met een gouden randje. Zo’n dag is voor mij een dag dat je de herfstwind na een jaar weer kunt ruiken, de bladeren weer verkleuren. Maar ook dat je in het voorjaar de zon weer op je huid voelt, dat je zomaar een leuk gesprek hebt met een onbekende. Het zijn open deuren, maar vaak blijken die maar al te waar te zijn.

de dagen lengen
op het bankje in het park
zit weer iemand

 
 

Lees hier de reactie van Simon Buschman.