Regen

Er zijn van die dagen waar je ’s morgens al weinig van verwacht. Zo ook vandaag, we zijn op vakantie waar we vanwege de aanhoudende regen iets lezen. Af en toe kijk ik naar buiten om te controleren of de buien minder worden. In gedachten kijk ik naar een paar vogels op het gras en denk een grote vink te zien, tot me opvalt dat het roodbruin niet op de borst zit, maar onder de vleugels. De borst is gespikkeld en de vogel is ook wel groot voor een vink.

Aangezien het vogelboek – zoals het hoort als je het nodig hebt – thuis ligt probeer ik op een andere manier te achterhalen welke vogel het is. Uiteindelijk kom ik er achter: een koperwiek!

Een merel in de tuin maakt het niet uit welke soort het is, het is een concurrent en moet dus maar een andere tuin opzoeken.

Mijn dag kan in ieder geval niet meer stuk.

langzame dagen
tussen wolken en het wad
een zeil

Edelstenen

Bij het opruimen van mijn nachtkastje kom ik een aantal edelstenen tegen.

In de tijd dat ik net wist wat ik mankeerde ben ik op zoek gegaan naar manieren om de bijwerkingen te verlichten en zo gezond mogelijk te leven. Ook mijn omgeving probeert me te helpen met tips en aanbevelingen.

Zo ben ik ook een aantal maal met iemand in een winkel van edelstenen en mineralen terechtgekomen. Bij veel soorten hangt een briefje welke aandoening ze helpen verbeteren als je ze bij je draagt. Op die manier heb ik een aantal van die stenen gekregen en heb ze daadwerkelijk enige tijd bij me gedragen.

Momenteel gaat het goed met me en ik twijfel wat ik met de stenen zal doen. Mijn eerste impuls is dan ook om ze weg te gooien, tot ik me realiseer dat ik ze iedere dag meerdere uren bij me in de buurt heb gehad…

heel even maar
op de roerloze steen
een roodborstje

Boormachine

Onze jongste zoon heeft mijn boormachine geleend om een gordijnrail op te hangen. Op een zondagmiddag stuurt hij een appje met een vraag over de machine. Na mijn antwoord schat ik in wanneer hij ongeveer begonnen is en stuur hem dan een appje met een haiku van Bouwe Brouwer:

zondagmiddag
mijn buurman boort een gaatje
in mijn geduld

Nadat ik de haiku heb verstuurd begin ik te twijfelen of de haiku wel klopt. Ik controleer voor de zekerheid het origineel, die toch iets anders blijkt te zijn, namelijk:

zomermiddag
de buurman boort een gaatje
in mijn geduld

Nu hopen dat Bouwe niet teleurgesteld is in mijn geheugen en de aanpassing kan waarderen.

Eindelijk

Het begin van haar leven was een valse start. Als klein meisje belandt ze met haar moeder in een Jappenkamp. Ze ziet de vernederingen die haar moeder moet ondergaan, meestal gebeurt dit tijdens een appél, soms omdat zij – haar kleine dochtertje – iets verkeerd gedaan zou hebben.

Eenmaal terug in het veilige Nederland wordt ze verkracht door een familielid waar zij en haar moeder tijdelijk wonen tot ze een eigen huis krijgen. Later loopt haar huwelijk op de klippen en uiteindelijk doet ze een poging er een einde aan te maken, die mislukt.

Ik ken haar van bijeenkomsten van een vereniging waar wij beiden lid van zijn en zoek haar een keer op met een bos bloemen als ze ziek is. Op tafel ligt het verhaal van Parzival en we raken hierover in gesprek. Meer gesprekken volgen, luchtige onderwerpen, maar ook gesprekken waarbij onze levens centraal staan.

Wanneer ze later ongeneeslijk ziek wordt krijg ik van haar een beeldje van een kraanvogel en één van een schildpad die ze van een Japanner krijgt tijdens een georganiseerde reis naar Japan voor kampslachtoffers. Ik krijg ze op één voorwaarde; ik moet ze – als het mijn tijd wordt – doorgeven aan iemand anders die er dan behoefte aan heeft.

Als ze met haar dochter naar het hospice rijdt verzucht ze: ‘eindelijk mag ik dood’.

de boom vol knoppen
doodstil wacht zij op leven
doorstaat de tijd          (MK)

 
 

Lees hier de reactie van Simon Buschman.

Het kleine

Ouder worden gaat vanzelf, hoor je wel eens, maar iedereen weet dat alles minder wordt. ’s Morgens duurt het langer voor je lichaam doet wat je van hem verlangt en omdat je verleden voortdurend groeit wordt het steeds lastiger om uit al die herinneringen iets terug te vinden onder al het stof. In mijn geval, met twee aandoeningen die me flink in de weg zitten is de fysieke teloorgang al begonnen rond mijn vijfenveertigste.

Je leert er ook van. Bijvoorbeeld dat een groots meeslepend leven niet nodig is om een fijn leven te hebben, sterker nog, dat jezelf willen bewijzen je alleen maar in de weg zit. Hoe goed begrijp ik nu mijn moeder met MS, als ze het had over een dag met een gouden randje. Zo’n dag is voor mij een dag dat je de herfstwind na een jaar weer kunt ruiken, de bladeren weer verkleuren. Maar ook dat je in het voorjaar de zon weer op je huid voelt, dat je zomaar een leuk gesprek hebt met een onbekende. Het zijn open deuren, maar vaak blijken die maar al te waar te zijn.

de dagen lengen
op het bankje in het park
zit weer iemand

 
 

Lees hier de reactie van Simon Buschman.

Mensenheugenis

Ik wandel in de Blauwe Kamer bij Rhenen, een natuurgebied waar vroeger een steenfabriek vlak bij de rivier in bedrijf was. Het gebouw van de steenfabriek is er nog steeds en is – samen met de opzichterswoning – teruggegeven aan de natuur.

Nu de gebouwen worden overgenomen door de natuur worden ze leeftijdloos. Alleen aan de hoge fabriekstoren kun je nog zien uit welke tijd hij komt.

En wanneer is iets oud?

Ben je als mens oud na zestig jaar? Of tachtig jaar? Het is natuurlijk relatief, sommige mensen zijn oud op hun veertigste, anderen zijn nog jong op hun zeventigste.

En gebouwen? Het jaartal waarin ze gebouwd zijn? Veel zal afhangen van de staat van onderhoud, maar deze steenfabriek zit nog vol leven, dieren vinden er rust en veiligheid.

de veerpont
sinds mensenheugenis vaart zij
naar deze kant

 
 

Lees hier de reactie van Simon Buschman.

Stilte

Als kind moest ik mee naar de kerk – de katholieke in het geval van ons gezin. Zoals veel kinderen had ik er weinig mee, vond het vooral saai en bleef er ook weg vanaf mijn puberteit. Maar naarmate ik ouder word merk ik dat de muziek en de stilte van een kerk toch weer terug zijn in mijn leven.

Muziek heeft me in mijn leven bij veel mooie gebeurtenissen begeleid en – in het geval van een vervelende gebeurtenis – doorheen getrokken, maar mijn smaak is veranderd. De religieuze muziek zit tegenwoordig regelmatig in mijn CD-speler. De stilte is tegenwoordig lastiger te vinden, in een bos hoor je vaak nog het verkeer of een vliegtuig, maar in een kerk of klooster vind je nog een intense stilte.

Ik vermoed dat dit het was dat mijn moeder er ook gezocht heeft gedurende een leven dat regelmatig op zijn kop stond. Wij – de kinderen – waren nog niet zover.

avondstilte
het kleine ritselen
in de bloemborders

 
 

Lees hier de reactie van Simon Buschman.