• Haiku,  Vuursteen

     
     
     

    nazomerdagen –
    het nest van een waterhoen
    valt uit elkaar

     

    Uit: Vuursteen winter 2019

     
     

  • Haibun

    Paradijs

    Ik zit bij een kleine kreek waar het oude gemaal af en toe nog overtollig water uit de achtergelegen polder loost. Het is er rustig, insecten zoemen er rond, af en toe flitst er zelfs een ijsvogel voorbij. Regelmatig kom ik hier om te fotograferen of gewoon om even rustig te zitten. Na de renovatie van het gemaal is er ook een vogelkijkhut geplaatst, al is sindsdien de uil uit het gemaal verdwenen.

    Als ik er een tijdje ben, komen er een man en een vrouw die op een afstandje gaan zitten. Er wordt niet gepraat, ze kijken alleen maar en genieten van de stilte en het uitzicht. Na een kwartier staan ze op en lopen weg. Wanneer ze langs me lopen hoor ik de vrouw zachtjes zeggen: “echt een klein paradijsje”.

    zomermiddag –
    op de andere oever
    een oude roeiboot

  • Haiku

     
     
     

    eeuwenoud kerkje –
    in de eiken rondom
    processierupsen

     
     
     

  • Haibun

    Voor het eerst

    Langzaam lopen we het laatste duin op en dan zijn we bij de zee. Voorop lopen onze twee jongens, en wij daarachter, beladen met de spullen die twee kleine kinderen zoal nodig hebben voor een dagje aan zee.

    Boven op het duin stopt onze jongste van bijna twee even. Het is de eerste keer dat hij de zee ziet. Vervolgens spreid hij zijn armen zo wijd mogelijk en laat zich langzaam voorover vallen, waarna hij het duin afrolt. Beneden aangekomen staat hij schaterlachend op en begint naar de zee te rennen.

    Geschrokken van zijn koprol zet ik snel alle spullen neer en ga achter hem aan. Vlak voordat hij bij het water is weet ik hem in te halen.

    vakantiehuisje –
    kinderstemmen golven mee
    met de branding

  • Haiku,  Vuursteen

     
     
     

    het beeld in de tuin,
    langzaam trekt het zich terug
    in de heg

     

    Uit: Vuursteen lente 2017

     
     

  • Haibun

    Fietstocht

    Voor mij op de fiets, in het kinderzitje zit onze oudste tijdens een tochtje langs de boerderijen van ons dorp. Voortdurend is hij aan het praten over alles wat hij onderweg ziet, of we zingen samen een liedje over de dieren die we onderweg zien en horen. “Witte zwanen, zwarte zwanen” of “Kukelekuu zo kraait de haan” passeren de revue.

    Plotseling stijgt met groot tumult een grutto op uit het hoge gras en begint schijnaanvallen op ons uit te voeren. Geschrokken houd mijn zoon zijn mond. Hij is erg onder de indruk van de opgewonden vogel. Gelukkig maar, want liedjes over een grutto ken ik niet.

    voor op de fiets
    met zijn handen op het stuur
    bepaalt hij de richting