De dame op de foto is iemand die even op zichzelf is. In de kleine kamer achter haar stond een stapel wasgoed en een strijkplank klaar die gedaan moesten worden. Een paar keer draaide ze zich om, keek naar het werk en draaide zich weer terug om naar buiten te kijken. Immers, het wasgoed wacht wel, het leven daarbuiten is nu en gaat voorbij. En mocht toevallig het wasgoed uit zichzelf gestreken worden, zou dat ook nog een meevaller zijn.

De foto kan groot worden weergegeven door hierop te klikken.