Wabi-sabi in fotografie, wat is dat? Op Wikipedia staat het volgende: In de traditionele Japanse esthetiek draait wabi-sabi om de acceptatie van vergankelijkheid en imperfectie. Het wordt vaak omschreven als de waardering van schoonheid die “onvolmaakt, vergankelijk en onvolledig” is.

Voor mij betekent het dat niets hetzelfde blijft, niets staat stil en is aan verandering onderhevig. Alles wat geboren of gemaakt is, ondergaat veranderingen, vaak in combinatie met zijn omgeving. Een staalplaat in vochtige omstandigheden zal verroesten; in droge omstandigheden zullen de veranderingen anders zijn. Elk mens of ding zal ook op een andere manier veranderen. Als een artikel van de lopende band komt, zal het identiek zijn aan de andere onderdelen die tegelijkertijd gemaakt zijn. Afhankelijk van waar ze terechtkomen krijgen ze een eigen identiteit.

Op fotografiegebied zijn er behoorlijk wat mensen die dit een mooi onderwerp vinden. Denk aan de zogenaamde urbex-fotografie, ofwel het fotograferen van oude verlaten panden. Mij zul je niet snel oude panden in zien klauteren; ik ben meer van de details, zoek het in kleinere dingen.

Door de jaren heen is dit een onmiskenbaar onderdeel geworden waar ik terloops een foto van nam als ik er voorbij kwam, al zal ik grotere situaties niet zomaar voorbijlopen. Tegenwoordig gebeurt dit bewuster.