Zonneschijn

zonneschijn verlicht
haar handjes op de ruiten
haar afwezigheid

Nico van Dam

Als ik voor het raam te kijken, peins ik er niet over om met mijn handen aan het raam te komen. ook omdat ik weet dat er dan iemand aan de slag moet om het weer schoon te maken.

Hoe anders is dat bij kinderen. Ze hebben iets gezien en willen dit bekijken, ontdekken. En dat doen ze dan ook voluit – zonder aan eventuele consequenties te denken.
En dan komt het vreemde, er volgt geen reprimande. Sterker nog, ze wordt gemist. Ze had gerust nog meer afdrukken op de ruit mogen maken.

Dankzij deze haiku zal de dichter altijd aan dit moment kunnen terugdenken, ook al is zijn kleindochter volwassen en misschien zelf moeder.
Een prachtige haiku!

Tuingasten – Huismus

Tuingasten - Huismus

Ze zijn overal en altijd met z’n allen.
Met z’n allen op straat, schuimend tussen de klinkers. Roefroef de vleugeltjes. Met z’n allen naar een achtertuin, misschien is daar wat brood gestrooid. Roefroef de vleugeltjes. Met z’n allen ruziezoekend in het warme zand of gauw een boom in, want er loert een kat. Roefroef de vleugeltjes. Met z’n allen in de dakgoot, graag onder de pannen en ‘s avonds vroeg weer onder zeil.

 

Uit: Ruim duizend dagen werk van Koos van Zomeren
Foto: Henk van der Werff

Winterslaap

In het voorjaar ontdoe ik de tuin van bladeren die de hele winter zijn blijven liggen voor de vogels en insecten. Meestal begint in deze periode de keizerskroon te groeien, juist op tijd om de eerste actieve mollen op afstand te houden met zijn geur.

In de opstaande rand achterin onze tuin staat een beeld op een houten boomstronk, waar altijd veel bladeren omheen blijven liggen, ook dit jaar weer. Als ik er aan toe ben om ze op te ruimen, grijp ik in de bladeren en voel iets heftig steken in mijn hand, die ik van schrik direct terugtrek.

Onder de bladeren hoor ik een diepe zucht. Nieuwsgierig geworden verwijder ik voorzichtig wat bladeren en zie een egel liggen die nog in winterslaap is.

eerste lentedag
het schuiven van tuinstoelen
op zoek naar de zon

Om er te zijn

Schiermonnikoog

Het eiland mondt uit
in een afgelegen plek –
met palenballet.

de zeilboten voor anker
in cadans met de golfslag

Het is er nu weer:
dat stroeve zand, van ver weg
bezonken geuren.

zand en zeewind bedekken
wat het getij achterlaat

De uren dat we
– buiten alles om – keken
naar de vogeltrek.

de stilte die we vonden
in de luwte van de duinen

Simon Buschman (1,3,5)
Henk van der Werff (2,4,6)

Bovenstaande renga is gemaakt naar aanleiding van de foto.